Μια
μέρα βροχερή ο
πατέρας μου
είχε μια
δουλειά στη
Λευκωσία. Σαν
ερχόταν από την
Λευκωσία βρήκε
ένα γατάκι
μικρό,
κουρασμένο,
ταλαιπωρημένο
και πεινασμένο.
Το
πήρε και το
έφερε στο σπίτι.
Μόλις το είδα
ένιωσα χαρά. Το
χρώμα του ήταν
καφέ και άσπρο
και είχε
πράσινα μάτια.
Του έβαλα γάλα
και νερό για να
πιεί. Ετσι σιγά-σιγά
γίναμε φίλοι.
Όταν ήπιε το
γάλα και το
νερό πήγε για
ύπνο σε ένα
μικρό καλαθάκι
που μέσα είχε
μαξιλάρι που το
έφτιαξα εγώ.
Μετά
σκέφτηκα και το
ονόμασα
Νταϊάνα. Της
Νταϊάνας της
αρέσει να
κοιμάται κάπου
που να είναι
ζεστά. Έτσι
κοιμήθηκε
κοντά στο τζάκι
που το ανάψαμε
γιατί έξω
έβρεχε. Ήταν
μια
χειμωνιάτικη
νύκτα.
Κάθε
πρωί κατά τις 6:00
μας χτυπάει την
πόρτα με τα
νύχια της.
Κάθε πρωί
συνοδεύει τα
αδέλφια μου στο
λεωφορείο για
το σχολείο.
Όταν δεν
κοιμάμαι παίζω
μαζί της.
Κάποτε με
δαγκώνει. Εγώ
παίρνω ένα
σχοινί και
νομίζει
ότι είναι
φίδι και το
κυνηγάει
να το πιάσει.
Είναι πολύ
ζωηρή.
Την
αγαπώ πολύ και
αν τη χάσω θα
νιώσω άσχημα.
Γεωργία
Αντωνίου
Ε΄ τάξη