Το
ημερολόγιο του
1974
Εκείνο
το πρωινό του
Σαββάτου 20
Ιουλίου,
ακουγόταν έξω
φασαρία.
Ακούγαμε το
μουγκρητό των
αεροσκαφών και
των τανκς.
Εγώ
με την αδελφή
μου βγήκαμε έξω
και φωνάζαμε τη
μητέρα μας.
Ξαφνικά την
είδαμε στο κάτω
σπίτι. Μας είπε
ότι πρέπει να
κρυφτούμε
κάπου.
Ο
πατέρας ήλθε
από το καφενείο
και μας είπε
ότι γίνεται
εισβολή.
Ξαφνικά
μας παίρνει
τηλέφωνο ο
θείος από το
λιμανάκι της
Κερύνειας. Μας
πληροφόρησε
πώς είναι το
σπίτι μας εκεί
κάτω. Μας είπε
ότι το σπίτι
γκρεμίστηκε
στο πάνω μέρος,
γιατί έπεσε
ένας όλμος κι
έγινε μια
έκρηξη.
Μετά
ακούσαμε από το
ραδιόφωνο, ότι
καλούνε όλους
τους άντρες να
πάνε στον
πόλεμο. Ο
πατέρας μου με
το θείο μου
πήγαν. Πριν
φύγουν η μητέρα
μου έφτιαξε
κάτι για να
τρώνε κι εγώ με
την αδελφή μου
τους δώσαμε από
ένα λουλούδι
για να μας
θυμούνται.
Μετά
η αδελφή μου
πήγε να παίξει
με την κούκλα
της, όμως δεν
ήταν ήσυχα εκεί.
Τότε ήλθε ο
κοινοτάρχης
και μας είπε να
φύγουμε, γιατί
θα πέσουν
αλεξιπτωτιστές.
Απομακρυνθήκαμε
αλλά μετά μας
είπαν να
φύγουμε
εντελώς από το
σπίτι. Τότε
πήρα λίγα
προσωπικά
αντικείμενα
και το παιχνίδι
μου. Δεν
προλάβαμε να
φύγουμε κι
ακούστηκε πάλι
ένας όλμος,
αλλά τούτη τη
φορά σκοτώθηκε
η Βασούλα. Η
μητέρα έκλαιγε
πολύ και φώναζε
«Γιατί τη
σκοτώσατε;»
Μετά
πήγαν και την
έθαψαν κάποιοι.
Εμείς δεν
ξέρουμε πού
είναι θαμμένη η
Βασούλα.
Γιώργος
Ιβάνοβιτς
Δ΄ τάξη