Είμαι ένα παιδί που εγκαταλείπει την Κερύνεια κατά την τουρκική εισβολή. Διηγούμαι τις περιπέτειές μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την μέρα που φύγαμε από τα σπίτια μας, ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής  μου.

Ο πατέρας μου πήγε στον πόλεμο κι εμείς μαζέψαμε μερικά πράγματα και φύγαμε. Η μητέρα μου, με δάκρυα στα μάτια και φοβισμένη, ήταν απελπισμένη. Ξεκινήσαμε για να πάμε κάπου που μπορούσαμε να προφυλαχτούμε. Μαζί μας ήταν ο παππούς και η γιαγιά μου. Ο παππούς ήταν στεναχωρημένος που έφυγαν τα παιδιά του για τον πόλεμο. 

Μετά από μερικές ώρες φτάσαμε σε ασφαλισμένο μέρος. Εγώ, η μητέρα μου και η αδελφή μου στήσαμε ένα αντίσκηνο και συγυρίσαμε τα πράγματά μας.  Το βράδυ ξαπλώσαμε για ύπνο και ακούγαμε τα αεροπλάνα που πηγαινοέρχονταν.

Ένιωσα μεγάλη χαρά όταν επέστρεψε ο πατέρας και οι θείοι από τον πόλεμο. Δυστυχώς όμως δεν μπορέσαμε μέχρι σήμερα να επιστρέψουμε στο σπίτι μας.

Μαρία Αναστασίου

Δ΄ τάξη